وامشب باز هم باقی ماجرا ماجرایی که روحم را در اوج نوجوانی شکست و تنهایم کرد.او همیشع از عشق برایم میگفت و مرا با خود همراه میکرد چقدر ان روزها که با ان بودم احساس خوشبختی میکردم و چه قدر شاد بودم.دلم میخواست تمام دنیا را بغل کنم و ببوسم اما وقتی رهایم کرد از دنیا بیزار شدم  به حماقت خود خندیدم روزها و ساعت ها را فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که دیگر نباید به هیچ کس و هیچ چیز دل ببندم تا کنون در این نتیجه گیری موفق بوده ام حتی بارها خواستم گریه کنم و داد بزنم که او تنهایم گذاشت اما بغض خود را فرو خوردم و فقط در نیمه های شب که همه جا سکوت بود من هم با سکوت همراه بودم و گریه میکردم چرا او با من این کار را کرد دو ماه است که هیچ دلیلی برای این کار او پیدا نکردم. ما که تا اخرین لحظات با هم بودنمان خوب و خوش بودیم او مثل همیشه برایم از عشق میگفت از علاقه و دوست داشتن خودش نسبت به من فقط میخواهم گریه کنم.تا عقده چند وقته ام باز شود تا شاید راهی برای تسکین مغز و قلبم باشد.همه میگویند باید شادی ها را ثبت کرد اما چون من شادی به یاد ماندنی ندارم پس غصه ها و تنهاییم را ثبت میکنم شاید روزی که خیلی غمگین بودم با خواندن انها به خود بگویم تو بیشتر از این هم غمگین بودی پس خود را رها کن و به دست باد بسپار تا یا تو باد را با خود ببری یا باد تو را با خود ببرد.مینویسم انقدر مینویسم تا خسته شوم تا ناراحتی هایم را در این وبلاگ خالی کنم تا شاید بعد ارام شوم اما خود میدانم که بیهوده است این درد چند وقت است که ارام نشده حالا در عرض نوشتن چند خط ارام شود نمیشود من نمیتوانم او را فراموش کنم او اولین کسی بود که به من ابراز محبت کرد.قطره اشکی گونه ام را تر نمود/ ناگهان فهمیدم اینجا نیستی/این خیال گرم اغوش تو بود/تو در این اینه پیدا نیستی/مرغک تب کرده ی دشت خیال/از تب خواب جنون بیدار شد..............................باز هم من ماندم و هجران تو/سینه ام باز از فراغت زار شد/عقل بر جانم نشست و خانه کرد/گفت ای لیلای تنهای غریب/بس کن این دیوانگی اخر چه سود/یار تو امشب شد یار رقیب باقی ماجرا فردا شب البته اگر فردایی در کار باشد و من نمرده باشم

نوشته شده در شنبه چهاردهم اسفند 1389ساعت 22:11 توسط باران| |